موافق هستید در این پست به سیر ترانه در موسیقی ایران سری بزنیم؟زمانی موسیقی در ایران  فرصتی بود برای گفتن حرفهای ناگفتنی.حرفهایی که انواع سانسورها به عیان شدن آنها فرصت نمیدادند."مرا ببوس"و"مرغ سحر"و....نشان از سانسورهای سیاسی داشتند و ترانه های عشقی به ممنوع ترین وادی (عشق)سفر میکردند.

اما امروز ترانه مجالی شده برای گفتن حرفهایی که عفت عمومی و ادب و عرف باعث نگفتن آنها هستند.نفرین و ناسزا و.....!!این در شان فرهنگ ناب ماست که همیشه شعر را بال پرواز برای عرفا و سالکان میدانستیم؟؟باور نکردنی است اما فعلا اتفاق افتاده!

نظر شما در مورد این قبیل ترانه ها چیست؟و برای تلطیف فضا بگوئید که کدام ترانه در موسیقی پاپ ایران بیشتر به دلتان چسبیده و از کدام ترانه نفرت دارید و چرا؟

من فکر میکنم ترانه و موسیقی راهی برای خالی کردن احساسات ما هستند.اصولا هنر به این منظور آفریده شده و نفرت هم یکی از این احساسات است اما آیا هر سخن جایی و هر نکته مکانی ندارد؟؟

یک سوال دیگر شما در موقع شنیدن یک آهنگ ابتدا به کدام فاکتور توجه میکنید؟نام خواننده؟ترانه سرا؟آهنگ ساز؟ترانه؟ملودی؟وقتی کاستی جدید می آید کدام عامل شما را به سمت آن متمایل میکند؟  

برای توصیف اسطوره ای بنام احمد شاملو آیا عبارت "ققنوس در باران"کافی نیست؟شاملو نمی میرد.دوم مرداد سالمرگ او نیست که استاد جاری است در اشعارش و صدایی که وسعتی به اندازه ابدیت دارد.استاد حتی در سکوت هم جاری است که فرمود:"سکوت سرشار از ناگفته هاست!"

استاد سمبل عشق ورزیدن بود.آنجا که خطاب به آیدا میگوید:"تصویر تو را در میان دو آیینه قرار می دهم تا از تو ابدیتی بسازم!"کدام عبارت را عاشقانه تر از این سراغ دارید؟هرچند که شاملو پیش از هرگونه علقه شخصی پر از عشق به جامعه و مردم و آزادی و برابری و برادری بود.....

شاملو را از یک زاویه دیگر هم میتوان نگریست.او مرغ حقی است که همیشه و علی رغم میل حاکمان در تمام ادوار فقط حق را گفته و به همین دلیل همیشه آماج حملات و تهمت ها بوده.حکام سعی کرده اند استادمان را لجن مال کنند و از چشم بیاندازندش!اما چه خیال خامی که مردم ایران همیشه در شناخت و تمییز دادن حق از باطل استاد بوده اند!درست به همین دلیل است که شاملو هنوز در قلب ماست!روحش شاد و قرین رحمت ابدی حضرت دوست باد!