سلام رفقا.حالتون چطوره؟
بدون تردید همه آدمها در برابر اتفاقات یک شکل عکس العملهای یکسانی نشان نمیدهند.عکس العمل هر فرد در برابر اتفاقات عادی و روزمره بستگی به فاکتورهایی داره که قطعا در وجود همه ما یکسان نیستند.عواملی مثل ژنتیک - تربیت و محیط.که البته هرکدام به میزانی روی رفتار ما تاثیرگذار هستند.برای مثال فرض کنید که دوتا ماشین باهم تصادف میکنند.یک راننده وقتی میخواد از ماشین پیاده بشه قفل فرمونش رو هم میبره که اگه دعوا شد کم نیاره و اون یکی وقت پیاده شدن دنبال کلماتی میگرده که به طرفش بر نخوره!

اما به جز اون عواملی که به قول معروف عوامل کلاسیک هستن یه سری فاکتورهای دیگه هم هستن که در این رابطه دخیل هستن.استاد نادر ابراهیمی در کتاب"انسان.جنایت و احتمال"روی این وجه قضیه حسابی مانور کردن و در این رابطه یه قاضی رو مثال زدن.

به نظر شما قاضی دادگاه خانواده ای که شب قبل از یکی از دادگاه های خودش متوجه می شه زنش تا به حال بهش خیانت میکرده راحت تر حکم طلاق رو صادر میکنه یا اون قاضی که شب پیش از دادگاه با شکایت دخترش مواجه شده که دامادش خرجی نمیده؟؟؟

خود ما تا به حال چند بار چون با بابا و مادرمون حرفمون شده بیرون از خونه با دوست و آشنا و بقال و راننده تاکسی درگیر شدیم؟چند بار چون بی پول بودیم و نمیتونستیم حرکت مورد علاقه مون رو انجام بدیم الکی سگ شدیم و پاچه بی گناه اطرافیانمون رو گاز گرفتیم؟اونم بی خود و بی جهت....

من فکر میکنم اگر روزی قرار باشه عواملی که روی ما و رفتارمون تاثیر می گذارن رو لیست کنیم حکایت مثنوی هفتاد من کاغذ بشه!!!می خواین امتحان کنیم؟هرکی پایه هست فهرست رو به همین ترتیب ادامه بده......اولی و دومی و سومیش رو روانشناس ها گفتن.چهار و پنج رو هم من توی اولین کامنت میگم که خودم هم اونجا اول شده باشم(دلتون آب!!!)و بعدیها رو شما توی کامنتهاتون بگین.فقط مراقب باشین که نظرتون تکراری نباشه و شماره ها هم قاطی پاطی نشه!آخرشم میشه!!(من میدونم!!!{هم سنهای من این "من میدونم" آخری رو به سبک و لهجه اون کاراکتر کوتوله کارتون گالیور بخونن!!})

۱.ژنتیک

۲.تربیت

۳.محیط

سلام رفقا، حالتون چطوره؟

اگه سراغ بزرگترها بريم و سوال كنيم حتما مي‌گن كه دوستي دختر و پسر از نوع دوستي‌هاي حرام محسوب مي‌شه و واجب و تاكيد شده كه تا اون جايي كه مي‌شه ازش پرهيز كنيم. اما اون چيزي كه امروز توي جامعه‌مون شاهدش هستيم، نشون از اون داره كه اين قبيل نصحيت‌ها در حد صفر فايده دارن و نه بيشتر! 

خيلي از عشق‌ها‌رو مي‌شناسيم كه از دوستي‌هاي بين دو جنس مخالف سرچشمه گرفتن و خيلي دوستي‌ها بودن كه از عشق (يعني اول طرف عاشق طرف مقابلش مي‌شه و بعد سعي خودش‌رو مي‌كنه كه باهاش دوست بشه.)

حالا سوال اينجاست. دوستي مقدم بر عشقه يا عشق مقدم بر دوستي؟ يعني اول بايد عاشق شد بعد رفت سراغ دوست شدن يا اول بايد با طرف دوست شد، عشق خودش بعدا ايجاد مي‌شه؟!

مي‌دونين چرا اين سوال‌رو مي‌پرسم؟ چون وقتي يك دوستي از عشق سرچشمه گرفته باشه، كمتر ممكنه كه به لجن كشيده بشه! راستي شما اصلا با دوستي دختر و پسر موافق هستين يا نه؟