بدون تردید یکی از دلایلی که انسانها تشکیل خانواده میدن غریزه ای است که در نهاد آنهاست.غریزه ای به نام بچه دار شدن یا بچه دوستی.

همه ما اگه پای درددل کردن برسه شروع میکنیم به غر زدن که اه این زندگی چیه؟عجب روزمرگی وحشتناکی؟راه فرار کجاست؟و.............اما تا به جنس مخالف میرسیم دست و پامون میلرزه که باهاش دوست بشیم و در پایان کارمون به ازدواج برسه!اگر دوستی یه پسر و دختر به ازدواج منتهی نشه همه میگن رابطه شکست خورد!انگار که رابطه سالم اونیه که به ازدواج برسه!تازه ازدواج اول قضیه است.۲-۳سال که از ازدواج میگذره،همه یادشون می افته که چقدر بچه دوست دارن.......!!!یکی میخواد عمه بشه و اون یکی ۳۰ ساله که حسرت دایی شدن داره!پای یکی لب گوره و می خواد نبیره اش رو ببینه و........!!!!خلاصه بچه میاد وسط.........

یعنی فرهنگ جامعه ما به سوی زایش است.بر عکس مللی مثل سوئد و سوئیس.اما اون بچه چی؟به دور و برمون نگاه کنیم.اون بچه قراره کجا به دنیا بیاد؟چه جوری تربیت بشه؟و خوشبختیش کجاست؟؟؟؟راستش این وقتی به ذهنم رسید که دو فیلم آخر مخملباف یعنی"سکس و فلسفه"و"فریاد مورچه ها"رو دیدم!!!نظر شما چیه؟؟؟