میدونم قرار بود که با یکی از داستانهای خودم آپ کنم اما هم داستان مورد نظر(بامشترک مورد نظر فرق داره ها!)دست خودم نبود و هم این موضوع كه هر زمستان آزارش رو روی اعصاب من شروع میکنه برام مهم بود و اگه الان مطرحش نميكردم سوخت ميشد.پس داستان باشه براي آپ بعديمون.اوكي؟

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سربرنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید نتواند،
که ره تاریک و لغزان است.
وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سرما سخت سوزان است....زمستان است!زمستان است!

من هروقت زمستون میشه ناخودآگاه یاد خونه هایی می افتم که صاحبشاون پول قیرگونی کردنشون رو ندارن و فقط آرزو میکنن که امسال برف و بارون زیاد نیاد! و پدر هایی که شب یلدا از خجالت بچه هاشون خونه نمیان و شب عید...............آآآآآآه از این عید لعنتی که چندین خانواده با آبرو رو نگران و مضطرب میکنه!اما....

اما درد اصلی چیز دیگه ایه.اون چیزی که اول هر زمستون منو داغون میکنه و در اولین برف چشمهام رو نمناک هیچ کدوم اینا نیست.درد اون کارتن خواب بیچاره ایه که خونه ای هرچند سرد و نمود نداره تا بره توش و از سرما بلرزه.....تا حالا بهشون فکر کردین؟میدونم که کردین.....مگه میشه اونها رو دید و بی خیال از بغلشون رد شد و حتی بهشون فکر هم نکرد؟؟؟؟؟میشه اما لازمه که طرف آدم نباشه!

ميدونم كه به اونها فكر كردين.اما ميخوام بدونم كه چقدر افكارمون بهم شبيه هستن.پس افكارتون رو در اين باره بنويسين تا ببينيم چقدر همفكريم؟فقط فكرتون رو بگين.اصلا بگين با ديدن اين عكس چه چيزي به ذهنتون ميرسه؟